{"id":356,"date":"2021-05-18T19:53:59","date_gmt":"2021-05-18T17:53:59","guid":{"rendered":"http:\/\/suryn.pl\/?page_id=356"},"modified":"2021-05-20T18:21:18","modified_gmt":"2021-05-20T16:21:18","slug":"strona-52-i-53","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/strona-52-i-53\/","title":{"rendered":"Strona 52 i 53"},"content":{"rendered":"\n

Zawieszony mi\u0119dzy niemo\u017cliwym a niemo\u017cliwym roz\u015bmieszam kosmos<\/span><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wr\u00f3\u0107my teraz do poci\u0105gu, tego z kt\u00f3rym spotkali\u015bmy si\u0119 na pocz\u0105tku ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3ry jedzie przez czas i rozcina go na dwie epoki: przed i po komunie.<\/p>\n\n\n\n

Suryn oczywi\u015bcie nie znosi\u0142 komuny, jak wszyscy, ale paradoksalnie by\u0142o mu wtedy du\u017co \u0142atwiej funkcjonowa\u0107. Sprawy polityki go nie zajmowa\u0142y, mia\u0142 swoje pasje, mia\u0142 czas i przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy mieli czas dla niego. Potem tak nagle wszystko si\u0119 zmieni\u0142o. To znaczy Suryn pozosta\u0142 gdzie by\u0142, a poci\u0105g z wi\u0119kszo\u015bci\u0105 przyjaci\u00f3\u0142 odjecha\u0142. I to szybko. Sko\u0144czy\u0142a si\u0119 komuna, a wymagaj\u0105ca kapitalistyczna rzeczywisto\u015b\u0107 upomina\u0142a si\u0119 o materialne sprawy. Czas to teraz znaczy\u0142o: pieni\u0105dz. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 znajomych Andrzeja poch\u0142oni\u0119ta by\u0142a w\u00f3wczas prac\u0105, chcieli co\u015b osi\u0105gn\u0105\u0107, dorobi\u0107 si\u0119, od\u017cy\u0107. Niekt\u00f3rzy p\u0142yn\u0119li na tej fali nowych mo\u017cliwo\u015bci, inni si\u0119 z ni\u0105 zmagali, ale dzia\u0142ali, podejmowali wyzwania. Andrzej t\u0105 now\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 zanegowa\u0142. Nadal pozosta\u0142 niebieskim ptakiem, kt\u00f3ry unosi si\u0119 ponad rzeczywisto\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Kto\u015b nam ukrad\u0142 Boga<\/em>\ni naszcza\u0142 do piwa.<\/em>\nWyci\u0105gn\u0105\u0142 telewizory z kapelusza,<\/em>\nulepszy\u0142 chleb.<\/em>\nT\u0142umaczy wiatr rok naprz\u00f3d.<\/em>\nPusto w oczach, pusto w sercu,<\/em>\npe\u0142no za\u015b w domach wariat\u00f3w.<\/em>\n\n<\/pre>\n\n\n\n
Tak to widzia\u0142, \u015bwiat si\u0119 zepsu\u0142, ludzie powariowali i goni\u0105 za tym, co nie istotne. On nie zamierza\u0142. Sta\u0142 wi\u0119c i przygl\u0105da\u0142 si\u0119 p\u0119dz\u0105cemu \u015bwiatu, a grunt osuwa\u0142 mu si\u0119 spod n\u00f3g. Co ja tu robi<\/em>\u0119<\/em>? Pan porywu wiatru, ksi<\/em>\u0105\u017c\u0119 <\/em>mgie<\/em>\u0142<\/em>, syn nie z tej ziemi i nie z mego nieba. Co ja tu robi<\/em>\u0119 <\/em>w tych czasach bez rasy, gdzie ludzie jedz<\/em>\u0105 <\/em>chleb, a nie smakuj<\/em>\u0105 <\/em>chleba? <\/em>Pyta\u0142 i coraz bardziej oddala\u0142 si\u0119 od rzeczywisto\u015bci. Coraz mocniej zag\u0142\u0119bia\u0142 si\u0119 w sobie. Ale r\u00f3wnie\u017c tu nie by\u0142o dobrze. W \u015bwiecie ducha te\u017c nie znalaz\u0142 ukojenia, bo na drodze do mistycznego prze\u017cywania Jedni by\u0142o jednak sporo pu\u0142apek i przeszk\u00f3d.<\/p>\n\n\n\n
Tomaszu, co mnie wi<\/em>\u0119<\/em>zi? <\/em>\u2013 pyta\u0142 Tomasza. Wi<\/em>\u0119<\/em>zi ci<\/em>\u0119 <\/em>wymy<\/em>\u015b<\/em>lone ty \u2013 <\/em>dosta\u0142 odpowied\u017a. No, jak na wymy<\/em>\u015b<\/em>lone ca<\/em>\u0142<\/em>kiem nie<\/em>\u017a<\/em>le napierdala \u2013 <\/em>zanotowa\u0142 na kartkach notesu, kt\u00f3ry trafi\u0142 po jego \u015bmierci do r\u0105k Wac\u0142awa Sobaszka i dzi\u0119ki temu powsta\u0142a ksi\u0105\u017cka \u201eDialogi z Tomaszem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Sta<\/em>\u0144 <\/em>si<\/em>\u0119 <\/em>tym, kim jeste<\/em>\u015b<\/em>! <\/em>Napisa\u0142 du\u017cymi literami na ok\u0142adce innego notesu jesieni\u0105 1994 roku. Uzna\u0142, \u017ce to stawanie si\u0119, przepoczwarzanie <\/em>jak je nazwa\u0142, wymaga od niego zatrzymania, ciszy, modlitwy, medytacji i ascezy. Mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce z kokonu wyjdzie nowy, \u015bwietlisty Andrzej.<\/p>\n\n\n\n
Duchowa droga, na kt\u00f3rej teraz by\u0142, nie by\u0142a dla niego ca\u0142kiem nowa. By\u0142a konsekwencj\u0105 dawnych my\u015bli i zamierze\u0144, intensywniejsz\u0105 kontynuacj\u0105 podr\u00f3\u017cy w g\u0142\u0105b siebie, kt\u00f3r\u0105 rozpocz\u0105\u0142 du\u017co wcze\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n
Pod koniec lat 70-tych wyje\u017cd\u017ca\u0142 do Wroc\u0142awia na warsztaty Jerzego Grotowskiego. Zdaniem Waldka Czechowskiego to tamte do\u015bwiadczenia zainspirowa\u0142y go do duchowych poszukiwa\u0144. Potem zacz\u0105\u0142 szuka\u0107 duchowego mistrza, ale nie uda\u0142o mu si\u0119 takiego znale\u017a\u0107. Rozgoryczony napisa\u0142, \u017ce \u015bwiat jest pe\u0142en vicemistrz\u00f3w i w duchow\u0105 podr\u00f3\u017c wybra\u0142 si\u0119 samotnie. Przez lata inspirowali go Gurd\u017cijew, Castaneda. Steiner, Merton, Ojcowie Pustyni. Nie tylko zaczytywa\u0142 si\u0119 w lekturach, ale przez rytua\u0142y, oddechowe \u0107wiczenia i r\u00f3\u017cne praktyki pr\u00f3bowa\u0142 osi\u0105ga\u0107 wy\u017csze stany \u015bwiadomo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Andrzej siedzi w lotosie, a jego krta\u0144 wibruje g\u0142osk\u0105 OM, potem AH, potem HUNG. Andrzej na jesiennej \u0142\u0105ce le\u017cy w\u015br\u00f3d \u017c\u00f3\u0142tych kwiat\u00f3w wrotyczy i bia\u0142ych baldachim\u00f3w krwawnika, prosi by ziemia \u0142askawie przyj\u0119\u0142a b\u00f3l jego cia\u0142a, by niebo da\u0142o mu \u0142ask\u0119 niew\u0105tpliwo\u015bci.
Andrzej w swoim pokoju, na ciemnozielonej kozetce wizualizuje uzdrawiaj\u0105ce barwy: le\u017c\u0119 spowity w zieleni, b\u0142\u0119kit wnika w moj\u0105 g\u0142ow\u0119, k\u0105pi\u0119 si\u0119 w amricie srebrzystego \u015bwiat\u0142a, <\/em>wypowiada powoli s\u0142owo po s\u0142owie zostawiaj\u0105c miejsce na wyobra\u017ani\u0119, dzi\u0119ki kt\u00f3rej wszystko si\u0119 dzieje.
Andrzej idzie k\u0119dy duch wionie. Nie ograniczaj\u0105 go doktryny, zwyczaje, tradycje. Sam szuka. Sam b\u0142\u0105dzi. Pr\u00f3buje wszystkiego, by urzeczywistni\u0107 co\u015b, o czym niewiele wie, ale za czym zawsze t\u0119skni\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Poprzednia<\/a>  Nast\u0119pna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zawieszony mi\u0119dzy niemo\u017cliwym a niemo\u017cliwym roz\u015bmieszam kosmos Wr\u00f3\u0107my teraz do poci\u0105gu, tego z kt\u00f3rym spotkali\u015bmy si\u0119 na pocz\u0105tku ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3ry jedzie przez czas i rozcina go na dwie epoki: przed i po komunie. Suryn oczywi\u015bcie nie znosi\u0142 komuny, jak wszyscy, ale paradoksalnie by\u0142o mu wtedy du\u017co \u0142atwiej funkcjonowa\u0107. Sprawy polityki go nie zajmowa\u0142y, mia\u0142 swoje pasje, mia\u0142 czas i przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy mieli czas dla niego. …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-356","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/356","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=356"}],"version-history":[{"count":4,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/356\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1138,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/356\/revisions\/1138"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=356"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}