{"id":324,"date":"2021-05-18T19:22:28","date_gmt":"2021-05-18T17:22:28","guid":{"rendered":"http:\/\/suryn.pl\/?page_id=324"},"modified":"2021-05-20T18:03:04","modified_gmt":"2021-05-20T16:03:04","slug":"strona-24-i-25","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/strona-24-i-25\/","title":{"rendered":"Strona 24 i 25"},"content":{"rendered":"\n

Tancerz i taniec to jedno<\/span><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wojciech Darski wspomina, \u017ce w SDS-ie Suryn dzia\u0142a\u0142 podobnie, by\u0142 najbardziej kreatywny, gdy unosi\u0142 si\u0119 nad nimi duch zabawy. Cykl wierszy, kt\u00f3re pisali razem \u201eWsp\u00f3lna rzeczywisto\u015b\u0107\u201d opatrzyli mottem \u201eBeztroskimi, drwi\u0105cymi, gwa\u0142townymi chce nas widzie\u0107 m\u0105dro\u015b\u0107 \u2013 <\/em>rzekomo Zaratustra\u201d. Te wiersze zosta\u0142y wydane staraniem przyjaci\u00f3\u0142, ale ile zapisanych na kawiarnianych serwetkach, kolejowych biletach, przypadkowych karteczkach czy wys\u0142anych w listach przepad\u0142o, bo Suryn nie przywi\u0105zywa\u0142 najmniejszej wagi do zachowywania tego co tworzy\u0142. W pewien spos\u00f3b bawi\u0142o go, \u017ce jego wiersze \u017cyj\u0105 chwil\u0119, \u017ce ulatuj\u0105 w przestrze\u0144 i trwaj\u0105 tylko tyle co s\u0142owa wybrzmiewaj\u0105ce w eterze. Dopiero pod koniec \u017cycia zacz\u0119\u0142o mu zale\u017ce\u0107, \u017ceby rysunki i wszelkie zapiski gromadzi\u0107 i przechowywa\u0107. Wys\u0142a\u0142 nawet do Darskiego list z pro\u015bb\u0105, by ten pozbiera\u0142 te serwetki, karteczki, listy, bo chcia\u0142by co\u015b przygotowa\u0107 do wydania. Wcze\u015bniej sia\u0142 wiersze gdzie si\u0119 da\u0142o i nie dba\u0142 zupe\u0142nie co si\u0119 z tym stanie.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 By\u0142em kiedy\u015b w Stanach na festiwalu sztuki \u201eBurning Man Festiwal\u201d. To jedno z bardziej niesamowitych transformuj\u0105cych do\u015bwiadcze\u0144 w moim \u017cyciu. Tamtejsi arty\u015bci kompletnie zmienili moje postrzeganie sztuki. Tworzyli pot\u0119\u017cne drewniane budowle, by potem je spali\u0107. Nios\u0142a ich ta sama idea, kt\u00f3ra przy\u015bwieca tybeta\u0144skim mnichom usypuj\u0105cym mandale: \u017ce najwa\u017cniejszy jest moment tworzenia. Gdy ostatnie ziarnko piasku stworzy doskona\u0142y obraz, mnisi zmiataj\u0105 mandal\u0119 miote\u0142k\u0105 i ziarenka piasku rozsypuj\u0105 na wietrze, a tamci arty\u015bci ze Stan\u00f3w pal\u0105 swoje ogromne dzie\u0142a. Tak te\u017c widz\u0119 to, co robi\u0142 Andrzej. Artyst\u0105 si\u0119 jest w momencie, kiedy si\u0119 tworzy. Moment tworzenia jest najbli\u017cszy boskiemu aktowi kreacji \u015bwiata. Andrzej jest jednym z nielicznych, kt\u00f3ry to zrozumia\u0142. Cofn\u0105\u0142bym si\u0119 w tym momencie do \u015bredniowiecza, kiedy arty\u015bci nie podpisywali swoich dzie\u0142, bo uwa\u017cali, \u017ce s\u0105 kana\u0142em, boskim narz\u0119dziem, przez kt\u00f3re sztuka przechodzi \u2013 m\u00f3wi Edi Pyrek.<\/p>\n\n\n\n

Konsekwencj\u0105 takiego podej\u015bcia jest fakt, \u017ce wiele wierszy nie przetrwa\u0142o, istnia\u0142y tylko w czasie, gdy je wypowiada\u0142 lub zapisywa\u0142. Moment kreacji, gdy uwalnia\u0142 swoje dzie\u0142a w \u015bwiat, by\u0142 te\u017c tym, w kt\u00f3rym przestawa\u0142 o nich my\u015ble\u0107. To idealnie wpisuje si\u0119 w jego filozofi\u0119 \u017cycia tu i teraz, zachwytu nad ka\u017cdym krokiem, nad t\u0105 w\u0142a\u015bnie chwil\u0105. Bez wybiegania w przysz\u0142o\u015b\u0107, bez oczekiwa\u0144, bez \u017cadnej potrzeby zmaterializowania. Dla Andrzeja liczy\u0142 si\u0119 moment, w kt\u00f3rym wiersz powstawa\u0142, zwykle jako odpowied\u017a na chwil\u0119, kt\u00f3ra si\u0119 w\u0142a\u015bnie wydarza.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce nie bardzo przejmowali\u015bmy si\u0119 faktem, \u017ce Andrzej jest poet\u0105 \u2013 m\u00f3wi Ewa Hornik. Oczywi\u015bcie niekt\u00f3re rzeczy bardzo nam si\u0119 podoba\u0142y, inne bawi\u0142y, co\u015b nas zastanowi\u0142o, ale nie odbierali\u015bmy tego w kategorii, \u017ce jest to wielka tw\u00f3rczo\u015b\u0107, \u017ce to co\u015b cennego. To by\u0142o bardziej zabaw\u0105. Dzia\u0142o si\u0119 na bie\u017c\u0105co. Nie tak jak robi\u0105 powa\u017cni tw\u00f3rcy: pisz\u0105, pisz\u0105, pisz\u0105, chowaj\u0105 do szuflady, potem do niej zagl\u0105daj\u0105 i poprawiaj\u0105, czyszcz\u0105, szlifuj\u0105, w ko\u0144cu wydaj\u0105. Przez niego poezja przep\u0142ywa\u0142a i znika\u0142a. Nie przejmowa\u0142 si\u0119 tym. Zaraz by\u0142o nast\u0119pne, nowe. W tworzeniu by\u0142 lekki, \u015bwie\u017cy, skupiony na tu i teraz, a gdy ta postawa przejawia\u0142a si\u0119 w codziennych dzia\u0142aniach, samo \u017cycie zamienia\u0142a w prawdziw\u0105 poezj\u0119, jak na przyk\u0142ad wtedy, gdy poszli\u015bmy razem do lasu na spacer. Andrzej prowadzi\u0142 i wybiera\u0142 na post\u00f3j co pi\u0119kniejsze miejsca. Mia\u0142 druml\u0119, gra\u0142 na niej stoj\u0105c na jednej nodze. Potem zdj\u0105\u0142 buty i zach\u0119ci\u0142 mnie bym zrobi\u0142a to samo, zdj\u0105\u0142 skarpetki, wi\u0119c i ja zdj\u0119\u0142am. Chodzili\u015bmy boso do\u015bwiadczaj\u0105c ziemi, pod\u0142o\u017ca, energii. Delektowali\u015bmy si\u0119 tym do\u015bwiadczaniem, a potem Andrzej wykopa\u0142 do\u0142ek w ziemi i\u2026 w\u0142o\u017cy\u0142 do\u0144 jedn\u0105 skarpetk\u0119, wykopa\u0142 drugi i w\u0142o\u017cy\u0142 drug\u0105, potem trzeci i czwarty, w kt\u00f3rych zakopa\u0142 buty. Atmosfera by\u0142a taka, \u017ce nie musia\u0142 mnie specjalnie do niczego zach\u0119ca\u0107. Ze spaceru wr\u00f3cili\u015bmy boso, bo buty i skarpetki zosta\u0142y pogrzebane.<\/p>\n\n\n\n

Poprzednia<\/a>  Nast\u0119pna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tancerz i taniec to jedno Wojciech Darski wspomina, \u017ce w SDS-ie Suryn dzia\u0142a\u0142 podobnie, by\u0142 najbardziej kreatywny, gdy unosi\u0142 si\u0119 nad nimi duch zabawy. Cykl wierszy, kt\u00f3re pisali razem \u201eWsp\u00f3lna rzeczywisto\u015b\u0107\u201d opatrzyli mottem \u201eBeztroskimi, drwi\u0105cymi, gwa\u0142townymi chce nas widzie\u0107 m\u0105dro\u015b\u0107 \u2013 rzekomo Zaratustra\u201d. Te wiersze zosta\u0142y wydane staraniem przyjaci\u00f3\u0142, ale ile zapisanych na kawiarnianych serwetkach, kolejowych biletach, przypadkowych karteczkach czy wys\u0142anych w listach przepad\u0142o, bo Suryn nie przywi\u0105zywa\u0142 najmniejszej …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-324","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/324","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=324"}],"version-history":[{"count":4,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/324\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1123,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/324\/revisions\/1123"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=324"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}