Chyba najbardziej udany portret Andrzeja z fajk\u0105 powsta\u0142 na jednym z takich spacer\u00f3w. Na tym zdj\u0119ciu Andrzej patrzy na nas spokojnie i refleksyjne spoza lekkiego dymku. Wida\u0107 jego zdystansowany, ale i pogodny stosunek do \u015bwiata. To spokojne spojrzenie ma jednak swoje warstwy. Jest w nim co\u015b wi\u0119cej, trudno powiedzie\u0107 co. Smutek? Melancholia? Odbicie \u015bwiata, za kt\u00f3rym t\u0119skni?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie pami\u0119tam czy to ja sprowokowa\u0142em Andrzeja, czy tak go po prostu zobaczy\u0142em i uda\u0142o si\u0119 to uchwyci\u0107. To s\u0105 spontanicznie improwizowane sytuacje, ale polegaj\u0105 na pewnym zrozumieniu. My si\u0119 tak dobrze rozumieli\u015bmy, \u017ce wystarczy\u0142y dwa s\u0142owa, czasem bez s\u0142\u00f3w odczytywali\u015bmy swoje intencje. Gdy umys\u0142 nie idzie po utartych koleinach, rzeczy dziej\u0105 si\u0119 spontanicznie \u2013 m\u00f3wi \u015awietlik.<\/p>\n\n\n\n
W 1985 w Teofilowie Suryn pozna\u0142 Stanis\u0142awa Sojk\u0119. Sojka zobaczy\u0142 w nim wtedy osobowo\u015b\u0107 jasn\u0105 i pozytywn\u0105, ale dostrzeg\u0142 te\u017c \u015blad tego co niepokoi, gdy uwa\u017cnie patrzymy na to zdj\u0119cie z fajk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ta Surynowa melancholia na zawsze pozostanie dla mnie tajemnic\u0105. Melancholia jest absolutnie duchowym, nadprzyrodzonym stanem. My\u015bl\u0119, \u017ce bez niej nie by\u0142oby poezji. Nie jest czystym smutkiem, cho\u0107 zawiera w sobie smutek g\u0142\u0119boki i prawdziwy. Nie jest jednak rozpacz\u0105, czyli smutkiem pozbawionym nadziei. Jest zaczynem krytycznym i pustk\u0105, odciskiem niesko\u0144czono\u015bci. Andrzej by\u0142 tym naznaczony \u2013 m\u00f3wi Sojka.<\/p>\n\n\n\n
W g\u0142\u00f3wnym pokoju mieszkania Pani Walentyny wisia\u0142o na \u015bcianie czarno-bia\u0142e zdj\u0119cie: ma\u0142y Andrzej w kr\u00f3tkich spodenkach na szelkach z kolegami na podw\u00f3rku. Mia\u0142 mo\u017ce siedem, mo\u017ce osiem lat. Niczym nie r\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 od r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w. Kt\u00f3rego\u015b dnia doros\u0142y Andrzej spojrza\u0142 na siebie ma\u0142ego, wzi\u0105\u0142 czerwony mazak i na zdj\u0119ciu nad swoj\u0105 g\u0142ow\u0105 narysowa\u0142 strza\u0142k\u0119. \u201eNa kogo wypadnie, na tego b\u0119c\u201d \u2013 napisa\u0142 obok. Co my\u015bla\u0142 wtedy? Pani Walentyna m\u00f3wi\u0142a, \u017ce chodzi\u0142o mu o los poety, o trudne \u017cycie, kt\u00f3re sta\u0142o si\u0119 jego udzia\u0142em a nie do ko\u0144ca by\u0142o wyborem. Ale skoro by\u0142a w nim ta melancholia, musia\u0142 by\u0107 poet\u0105. I mo\u017ce musia\u0142 umrze\u0107 m\u0142odo.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wtedy, w Teofilowie ol\u015bni\u0142\u00a0mnie jasno\u015bci\u0105, tak\u0105\u00a0pi\u0119kn\u0105\u00a0i godn\u0105\u00a0postaw\u0105\u00a0\u2013 wspomina Sojka. Gdy go zobaczy\u0142em, pomy\u015bla\u0142em,\u00a0\u017ce wygl\u0105da jak Jesienin z pewnej fotografii, kt\u00f3r\u0105\u00a0mia\u0142em w pami\u0119ci. Od razu zauwa\u017cy\u0142em te\u017c,\u00a0jak nies\u0142ychanie trafnie na bie\u017c\u0105co puentuje to co si\u0119\u00a0dzieje. Fascynuj\u0105ce by\u0142o, jak formu\u0142owa\u0142\u00a0poetyckie komentarze do aktualnych wydarze\u0144, zmieniaj\u0105c rzeczywisto\u015b\u0107\u00a0w poezj\u0119. Nie by\u0142o w tym nic z popisywania si\u0119\u00a0erudycj\u0105, on tak prze\u017cywa\u0142 \u015bwiat \u2013 obserwowa\u0142, natychmiast poddawa\u0142\u00a0refleksji i odpowiednio komentowa\u0142. Czasem by\u0142o to jedno zdanie, czasem wiersz, a czasem tylko s\u0142owo, kt\u00f3re w zestawianiu z sytuacj\u0105\u00a0brzmia\u0142o tak, jakby kto\u015b\u00a0opowiedzia\u0142\u00a0w\u0142a\u015bnie\u00a0\u015bwietny dowcip. To by\u0142o bardzo naturalne i bezwysi\u0142kowe. Ta lekko\u015b\u0107\u00a0i trafno\u015b\u0107\u00a0s\u0142owa to niezwyk\u0142y dar, kt\u00f3rym dzieli\u0142\u00a0si\u0119\u00a0ze wszystkimi.<\/p>\n\n\n\n
Przygody w \u0141odzi okaza\u0142y si\u0119 bardzo istotne dla Andrzeja, jako artysty. Trafi\u0142 na sw\u00f3j grunt, spotka\u0142 ludzi podobnych sobie. Dobrze si\u0119 czu\u0142 w atmosferze Strychu czy Teofilowa, gdzie wszystko dzia\u0142o si\u0119 niezobowi\u0105zuj\u0105co i wiele artystycznych wydarze\u0144 nap\u0119dzanych by\u0142o duchem zabawy.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wiecznie robili\u015bmy sobie psikusy, kt\u00f3re psu\u0142y czyj\u0105\u015b ide\u0119. Na terenie sztuki ingerowanie w koncepcj\u0119 innego artysty by\u0142o nie do pomy\u015blenia. W naszym \u015brodowisku takie zachowanie by\u0142o doceniane i mie\u015bci\u0142o si\u0119 w og\u00f3lnie przyj\u0119tej poetyce. Andrzej znakomicie to czu\u0142 \u2013 m\u00f3wi Marek Janiak. Nie by\u0142 wizualist\u0105, jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nas. Nie by\u0142 nawet \u2013 jak my \u2013 \u015bwiadomie zdeklarowany po stronie sztuki, ale by\u0142 bardzo inteligentny, wi\u0119c rozumia\u0142 te wszystkie procesy. Nawet je\u015bli nie zna\u0142 czasem odno\u015bnik\u00f3w, nie wiedzia\u0142 do jakich artyst\u00f3w czy gest\u00f3w nawi\u0105zujemy, to potrafi\u0142 si\u0119 natychmiast zorientowa\u0107. Ta du\u017ca inteligencja dawa\u0142a mu si\u0142\u0119 mimikry. Potrafi\u0142 wtopi\u0107 si\u0119 w dowolne \u015brodowisko. Wydaje mi si\u0119, \u017ce r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142by dogada\u0107 si\u0119 z drwalami jak i z fizykami teoretycznymi.<\/p>\n\n\n\n
Poprzednia<\/a> Nast\u0119pna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Chyba najbardziej udany portret Andrzeja z fajk\u0105 powsta\u0142 na jednym z takich spacer\u00f3w. Na tym zdj\u0119ciu Andrzej patrzy na nas spokojnie i refleksyjne spoza lekkiego dymku. Wida\u0107 jego zdystansowany, ale i pogodny stosunek do \u015bwiata. To spokojne spojrzenie ma jednak swoje warstwy. Jest w nim co\u015b wi\u0119cej, trudno powiedzie\u0107 co. Smutek? Melancholia? Odbicie \u015bwiata, za kt\u00f3rym t\u0119skni? \u2013 Nie pami\u0119tam czy to ja sprowokowa\u0142em Andrzeja, czy tak …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-320","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/320","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=320"}],"version-history":[{"count":5,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/320\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3097,"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/320\/revisions\/3097"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/suryn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=320"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}